สวัสดีค่า~~

   ตามหัวข้อนั่นแหละค่ะ ในที่สุดแรงจิ้นก็ทำให้บังเกิดจนได้!!! fan-fic พันธุ์ประหลาดที่จับเอาเนื้อเรื่องทั้ง 12 ตอนของ basara ใน anime มาเขียนเป็นนิยาย แล้วแอบแทรกฉากที่จิ้นตัวเองจะทำได้เข้าไป กลายมาเป็น fan-fic เรื่องแรกที่เขียนเจ้าค่า

   แหม อย่างที่บอก เป็น fan-fic เรื่องแรกในชีวิต (ที่เขียนรอด) จะล้มลุกคลุกคลานกันแค่ไหนก็ลองอ่านกันก่อนละกันนะคะ เพราะเริ่มโดนใครไม่รู้เอามีดจี้หลังให้เขียน Adolฯ ต่อซักทีแล้วล่ะค่ะ สำหรับที่ลงใน entry นี้เป็นตอนที่ 1 นะคะ ก็นะ เป็น anime ถึง 12 ตอนด้วยกัน นิยายมันก็จะค่อนข้างยาวค่ะ จะทยอยลงแล้วกันนะคะ (เอ...จะมีใครอ่านมั๊ยล่ะเนี่ย 5555)

  เอ้า! เริ่มกันเถอะค่ะ

Warning : fan-fiction เรื่องนี้ เป็นแนว Yaoi หรือ ชายรักชายค่ะ หากท่านไม่มีความสนใจทางด้านนี้ เชิญกลับออกไปได้ค่ะ และขอความกรุณาผู้ที่จะนำไปลงที่อื่น (แม้จะมีหรือไม่มีก็ตาม ก็ไม่ได้เขียนเก่งไรถึงขั้นว่าจะมีใครเอาไปลงที่อื่นหรอก แต่ของแบบนี้เขาเรียกกันไว้ก่อนน่ะค่ะ) ว่าบอกเราซักนิด เครดิตชื่อคนเขียนอย่างเราซักหน่อย จะขอบคุณมากค่ะ

สำหรับผู้ที่ไม่เคยดู anime basara เลยแม้แต่ตอนเดียว จะขอท้าวความให้นิดนึงก่อนนะคะ ผู้ที่ดูแล้วข้ามได้เลยค่ะ

เนื้อเรื่องทั้งหมด อ้างอิงจากประวัติศาสตร์ยุค เซ็นโกคุ ประมาณปี คศ. 1500 กว่า ๆ ถึง 1600 กว่า ๆ (พอดีไม่ได้ศึกษาให้รู้แน่ชัดขนาดนั้น ต้องขอโทษด้วยค่ะ) ซึ่งผู้ครองแคว้นทั้งหลายต่างซ่องสุมกองกำลังกัน และสู้รบกันอยู่เนือง ๆ จุดประสงค์เพื่อรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียวและได้เป็นผู้ครอบครองญี่ปุ่น ซึ่งได้ยืดเยื้อเป็นเวลานาน กระทั่งศึกสุดท้ายที่ทุ่งเซกิงาฮาระ ได้ตัดสินให้ โตกุกาวะ อิเอยาสุ เป็นผู้ชนะเหนือคู่ต่อสู้ทั้งหมด และญี่ปุ่นก็รวมเป็นหนึ่ง กระทั่งปัจจุบันค่ะ

ตัวละครเด่นสำหรับใน anime นั้น จะโฟกัสไปที่ ดาเตะ  มาซามุเนะ ผู้ครองแคว้น โอชู ซึ่งในวัยเด็กได้ไม่สบายมากจนสูญเสียตาขวาไป ทำให้ มาซามุเนะ นั้น เหลือดวงตาซ้ายเพียงข้างเดียว จึงได้รับฉายาว่า "โดคุกังริว มาซามุเนะ" หรือ มังกรตาเดียว มาซามุเนะ กองทัพของมาซามุเนะถือว่าเป็นกองทัพที่สวยงามที่สุด ทั้งรูปแบบธง หรือเสื้อผ้า ชุดเกราะของทหาร รวมไปถึง ชุดเกราะของมาซามุเนะ ที่หมวกเกราะมีพระจันทร์เสี้ยวสีทองอันใหญ่ติดอยู่ด้านหน้าของหมวก โดยได้รับการยืนยันแล้วว่า จอร์จ ลูคัส ได้แรงบันดาลใจในการออกแบบชุดเกราะให้ ดาร์ธ เวเดอร์ จากชุดเกราะของมาซามุเนะที่เขาได้มาเห็นอีกด้วย (อ้างอิงจาก รายการ วาบิซาบิ เมื่อครั้งที่ฮิโระซัง (พิธีกร) ไปเมืองของมาซามุเนะค่ะ)

ส่วนตัวละครเด่นไม่แพ้กันอีกคน คือ ซานาดะ เก็นจิโร่ ยูกิมุระ แห่งตระกูลซานาดะ ซึ่งคอยรับใช้ตระกูลทาเคดะ ของทาเคดะ ชินเก็น ผู้ครองแคว้นไค ยูกิมุระ ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักรบที่เก่งกาจ เคยต่อสู้คนเดียวท่ามกลางกองทัพของอิเอยาสุ จนอิเอยาสุยังเอ่ยปากชื่นชม ไม่รู้ว่ายังไงนะคะ พอดีไม่เคยอ่านประวัติของยูกิซะด้วย แต่ไม่ว่าฉบับ Koei หรือ ฉบับ Capcom ยูกิจะสวมชุดเกราะสีแดง อาจเพราะเป็นสีของทาเคดะก็ได้ล่ะมั๊ง ในเนื้อเรื่องก็เลยจะมีการเปรียบเปรยถึงสีแดงค่อนข้างเยอะ ไม่ต้อง งง กันนะคะ

นอกจากนั้น ยังมี ทาเคดะ ชินเก็น (พยัคฆ์แห่งไค) ผู้ครองแคว้นไค ทัพทาเคดะ,  อุเอสึงิ  เคนชิน (เทพสงครามแห่งเอจิโกะ) ผู้ครองแคว้นเอจิโกะ ทัพอุเอสึงิ และ คาตาคุระ  โคจูโร่ (ตาขวามังกร) ข้ารับใช้คนสนิทของมาซามุเนะค่ะ

มาว่ากันถึงเนื้อเรื่องเริ่มต้นของ anime บ้างค่ะ หลังจากการปรากฎตัวของ โอดะ โนบุนางะ แห่งโอวาริ ซึ่งมีอุปนิสัยเด็ดขาด และโหดเหี้ยม (อย่างที่เขาว่ากันน่ะนะ) แผ่นดินถูกกลืนอยู่ภายใต้สงครามอันน่าสะพรึงกลัวด้วยน้ำมือของโนบุนางะ ทำให้ผู้ครองแคว้นทางตะวันออกรวมตัวกันวางแผนเพื่อล้มล้างโนบุนางะ ผู้ครองแคว้นที่รวมตัวกัน ประกอบด้วย ทาเคดะ, อุเอสึงิ และกำลังอยู่ระหว่างเจรจากับโอชู อีกทั้งทัพทาเคดะก็กำลังเดินทางไปเพื่อเจรจาขอแนวร่วมจาก โตกุกาวะ อิเอยาสุ แห่งมิคาวะ ซึ่งในขณะนั้นเป็นทัพพันธมิตรกับโอดะอยู่

โดยโนบุนางะก็รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว จึงใช้ข้อต่อรองกับอาไซ นากามาสะ สามีของท่านหญิงโออิจิ ที่เป็นน้องสาวของตัวเอง เพื่อขัดขวางทัพของโอชู ส่วนกองพลปืนรับหน้าที่สังหารอิเอยาสุ เป็นแผนที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เพราะโนบุนางะ ตั้งใจจะกำจัดทั้งคู่อยู่แล้ว ดังนั้นพลปืนที่นำโดย อาเคจิ มิตสึฮิเดะจึงมุ่งหน้ากำจัด นากามาสะ และ มาซามุเนะที่กำลังปะทะกันอยู่ ส่วนท่านหญิงโน ภรรยาของโนบุนางะ รับหน้าที่ตลบหลังอิเอยาสุ เพื่อกำจัดกองทัพมิคาวะ ซึ่งขณะนั้นยูกิมุระ และ ฮอนดะ ทาดาคัตสึ แม่ทัพคนสนิทของอิเอยาสุกำลังต่อสู้กันอยู่เช่นกัน

นิยายของเราเริ่มจากตรงนี้ค่ะ เชิญอ่านต่อได้เลยค่ะ

Sengoku Basara Fan-Fiction (ประหลาด)

Masa x Yuki

-A road in Dream-

เส้นทาง

เส้นทางที่ไม่อาจบรรจบ แม้จะมีบางครั้งที่ใกล้ แต่ก็ไกลออกไปอีก

ไกลออกไป และกลับมาใกล้

แต่ไม่มีวันบรรจบกัน

เพราะเหตุใด

เพราะเหตุใดกัน....

ใกล้ ไกล ไกล ใกล้ เส้นทางของพวกเรา...

เส้นทางของพวกเรา...

ทั้งที่ไม่อาจบรรจบกัน แต่เหตุใดเมื่อใกล้ก็เจ็บปวด

เมื่อไกลก็ทรมาน ทั้งที่ไม่อาจบรรจบกันได้แท้ ๆ

...ทำไมเราถึงต้องพบกัน....

            เสียงปืนสนั่นดัง พร้อมกลิ่นกระสุน กลบเสียงอันรวดร้าวของหญิงสาวไปจนสิ้น หยาดเลือดที่เปื้อนพื้นดิน และร่างของชายอันเป็นที่รักซึ่งกำลังร่วงหล่น ทำให้ท่านหญิงโออิจิแทบอยากจะร่วงหล่นไปด้วยกันให้จบสิ้นไป...

            เสียงหัวเราะของอาเคจิ  มิตสึฮิเดะ ยังคงก้องอยู่จาง ๆ ...ทุกคนกลายเป็นเพียงหมากตัวเล็กกระจ้อยร่อยของโอดะ โนบุนางะ ‘จอมมารฟ้าที่ 6’ ไปเสียสิ้น ทั้งทาเคดะ  ทั้งอุเอสึงิ  ไม่เว้นแม้แต่น้องสาวร่วมสายเลือด ท่านหญิงโออิจิ ผู้ถูกกระชากดวงใจเพราะพี่ชายแท้ ๆ ของตนเอง

            รวมทั้งข้า ดาเตะ  มาซามุเนะ มังกรตาเดียวแห่งโอชู คนนี้อีกด้วย!

            “อึ๊ก!”  มาซามุเนะกัดฟันแน่น กลิ่นคาวคลุ้งของเลือดที่เจือด้วยกลิ่นดินปืนกำลังผ่านจากเกราะสีน้ำเงินเข้มแล่นเข้าจมูก เสียงร่ำไห้เบา ๆ ของท่านหญิงโออิจิฟังดูชัดเจนกว่าเสียงใด ๆ

            เบื้องหน้า...พลปืนของโอดะ และมิตสึฮิเดะ กำลังยืนอยู่อย่างย่ามใจ...

            “ท่านมาซามุเนะ...พวกเราถอนกำลังทัพเถอะขอรับ”  คาตาคุระ  โคจูโร่ ผู้เป็นดั่งมือขวาคู่ใจประเมินกำลังพลอันร้ายกาจของโอดะแล้ว เสนอความเห็นขึ้น

            สถานการณ์เช่นนี้ไม่ว่าอย่างไรก็เสียเปรียบ อีกทั้งความเหี้ยมโหดของโนบุนางะที่ทำร้ายได้กระทั่งน้องสาวตนเอง ก่อให้เกิดความหวาดเกรงขึ้นในกองทัพของมาซามุเนะ ทางที่โคจูโร่เสนอนั้นเป็นหนทางที่ถูกต้อง

            แต่ทว่า...

            “เจ้านั่น...ยังสู้อยู่กับโตกุกาวะ”

            ...เจ้าคนที่ห่อหุ้มร่างกายด้วยสีแดงราวกับเปลวเพลิง....ซานาดะ  ยูกิมุระ

            เมื่อกองทัพของโนบุนางะ ได้ใช้กำลังรุกล้ำและราวกับจะกลืนกินโลกใบนี้ด้วยความหวาดกลัว ตระกูลทาเคดะ และ ตระกูลอุเอสึงิ ซึ่งรบพุ่งกันอยู่เนือง ๆ ได้ร่วมมือกันภายใต้คนกลาง มาเอดะ เคย์จิ ‘นักเดินทาง’ ทว่า  โนบุนางะ ก็สามารถต้านทานทั้งสองโดยใช้ ตระกูลโตกุกาวะ ขวางทาง

            ทางด้านมังกรตาเดียวมาซามุเนะแห่งโอชู ที่ถูกจัดวางให้เป็นแนวหน้าก็ถูกขัดขวางด้วยกองทัพ อาไซ ของอาไซ  นากามาสะ สามีของท่านหญิงโออิจิ ซึ่งต้องเข้าร่วมรบด้วยอย่างกล้ำกลืนฝืนใจ เพราะถูกข่มขู่ด้วยความปลอดภัยของภรรยา

            ทว่า...ท้ายที่สุด เป็นเพียงการล่อลวงให้ติดกับเพื่อกำจัดทั้งหมดเท่านั้น โดยที่ตระกูลโอดะมิต้องสูญเสียไพร่พลเลยแม้แต่น้อย

            ระหว่างการต่อสู้ของ นากามาสะ และ มาซามุเนะ กองพลปืนอาวุธลับอันน่าหวาดเกรงของโอดะก็เข้าจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว โอกาสเล็กน้อยของท่านหญิงโออิจิที่จะเตือนสามีนั้น เป็นแค่เพียงเสียงอันเศร้าสร้อย

            อีกทั้งเมื่อทาเคดะ และอุเอสึงิ กำลังเผชิญหน้ากับ ตระกูลโตกุกาวะ แห่งมิคาว่า นั้น ท่านหญิงโน ภรรยาของโนบุนางะ ก็เข้าโจมตีระหว่างที่ทั้งสองกลุ่มกำลังรบพุ่งกัน เสียงของอาวุธซึ่งดังสนั่นใต้พื้นดินนั้นเล็งเป้าหมายไปที่ ฮอนดะ  ทาดาคัตสึ และ ซานาดะ  ยูกิมุระ นั่นเอง

            “ท่านมาซามุเนะ!!”  เสียงตะโกนของโคจูโร่ดังก้อง เมื่อเห็นเจ้านายไม่คิดจะถอย และยังเข้าโจมตีมิตสึฮิเดะ อย่างไม่เกรงกลัวอาวุธล้ำสมัยซึ่งอยู่ด้านหลังเขาเลยแม้แต่น้อย เสียงหัวเราะของชายผู้ที่เรียกได้ว่าเป็นมือขวาของโนบุนางะนั้น ดังอย่างเย้ยหยัน

            “เสียดายจังน้า นี่เจ้าไม่โดนซักนัดเลยเหรอ?”  มิตสึฮิเดะรับดาบ ของมาซามุเนะอย่างไม่หนักแรง สิ่งที่ทำในเวลานี้ดูเหมือนจะเป็นการกระทำอันสูญเปล่า แต่หาก...หากเขาถอยทัพตอนนี้ เป้าหมายต่อไปของพลปืนพวกนั้นจะเล็งอาวุธร้ายกาจเหล่านี้ไปที่ทาเคดะ และอุเอสึงิ

เจ้านั่น...จะเป็นยังไง?

ฉับพลัน...เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวได้แยกทั้งคู่ออก ควันดินลอยตลบอยู่กลางการต่อสู้ของ ทาดาคัทสึ และ ยูกิมุระ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวนั้นเบิกกว้างขึ้น ร่างทั้งร่างราวกับถูกราดรดด้วยน้ำเย็นกลางฤดูหนาวซึ่งชาไปถึงกระดูก...

            “ท่านมาซามุเนะ! ได้โปรดสั่งถอนทัพด้วยขอรับ!”  โคจูโร่เข้ามายืนขวางระหว่างกลาง พลางกล่าวด้วยเสียงอันดังและใบหน้าอันเคร่งเครียด แต่ร่างในเกราะสีน้ำเงินนั้นยังคงไม่ขยับไปไหน

            “ซานาดะ ยูกิมุระ ปลอดภัยขอรับ...ข้าเห็นร่างของเขาลอยขึ้นก่อนที่จะเกิดระเบิด”  เสียงกระซิบของ

โคจูโร่ ทำให้เหงื่อเย็นเยียบหยดลงบนเกราะ...มาซามุเนะกัดฟันแน่นด้วยสีหน้าซึ่งไม่อาจเดาได้ มีเพียงความดื้อดึงเท่านั้นที่ ‘ตาขวาของมังกร’ อย่างโคจูโร่พอจะเข้าใจอยู่บ้าง...

            “ถ้าท่านอยู่ที่นี่ พวกเราก็จะไม่ไปไหนขอรับ”  มือที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะสีน้ำเงิน คลายจากดาบคู่ใจทั้ง 6 เล่ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองมิตสึฮิเดะอย่างเจ็บแค้น...หมวกเกราะสีขาวของนากามาสะกลิ้งอยู่บนพื้นอย่างอ่อนแรง

            “โคจูโร่! สั่งถอนทัพ!!”  มาซามุเนะตวาดก้อง พลางเหล่าทหารแห่งโอชูก็ค่อย ๆ ถอนทัพออกไป...

            กองทัพอาไซ  ล่มสลายลงแล้วเพราะการตายของนากามาสะ ตระกูลโตกุกาวะที่จงรักภักดีเป็นคมหอกคมดาบให้แก่โอดะอย่างซื่อตรง ก็สูญเสีย ฮอนดะ ทาดาคัทสึ นักรบที่เก่งกาจที่สุดไป ยังความเสียใจอย่างสุดซึ้งแก่ โตกุกาวะ  อิเอยาสึ ผู้นำตระกูลยิ่ง

สนามรบ...ที่ ๆ ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์นำชีวิตมาทิ้ง  น่าเสียดายนัก ทุกคน เป็นเพียงแค่หมากตัวน้อยของ  โอดะเท่านั้น

ท่านหญิงโออิจิ...ยังคงกอดร่างไร้วิญญาณของสามี...พร้อมกับหยาดน้ำตารินไหล

ที่มิรู้จะเหือดแห้งเมื่อใด

*********************************

            กองทัพแห่งโอชู ควบม้าแล่นตะบึงไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันตลบตามหลัง และความเงียบงันของผู้คน...  มาซามุเนะไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกหลังจากสั่งถอนทัพแล้ว...โคจูโร่ซึ่งควบม้าล้าหลังอยู่นิดหน่อยทำได้เพียงชำเลืองมองเจ้านายเป็นระยะเท่านั้น...ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรออกมานั้น...

 &nbs